สำเนียงว่างเปล่า (หมาเอกเขนก…กลางท้องทุ่ง)

เธอได้ยินสำเนียงของความว่างเปล่านั่นไหม
คล้ายมันแว่วดังจากที่ไกลแสนไกล…
บางคราวประดุจดั่งสายลมพัดไหว แกว่งไกวหัวใจให้อ่อนล้า
สายลมแห่งความเสียใจ…
ถูกทับถมด้วยหยาดน้ำตาเป็นเวลานานเหลือเกิน

หัวใจแตกสลายไม่อาจร่ำร้องเรียกหาสิ่งใด
มันเพียงคร่ำครวญอย่างแผ่วเบา
เปล่งซุ่มเสียงไร้ถ้อยคำเหล่านั้น
กังวานสะท้อนในหัวใจว่างเปล่าเยือกเย็น

หมาเอกเขนก…กลางท้องทุ่ง

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *